Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Buikgevoel

Ik ben geen fascist, maar ik ben trots op mijn buikgevoel. Ik denk oprecht dat mijn buikgevoel de reden is dat ik overeind blijf. Als je overal eerst over na moet denken, word je gek.

Hoe zouden anderen dit doen? Niet zelden hoor ik mensen betogen afsteken of vergaderingen leiden waarvan ik denk: daar heb je over nagedacht. Hebben ze dat ook echt gedaan? Of komt hun buikgevoel er gewoon niet zo buikgevoelig uit? Hoe dan ook hebben ze chance, want de jacht op het openbare buikgevoel is grondig ingezet.

Bij een administratieve doorlichting op mijn vorig werk werden er officiële vraagtekens bij mijn functioneren gezet omdat ik ‘maar wat deed’. Dat had ik via-via gehoord, on the record was hun uitleg natuurlijk beter verpakt.

Met een omweg vluchtte ik het klaslokaal in, waarin ik de dag voor mijn les bekijk wat ik met de leerlingen ga aanvangen, op basis van hun stemming, mijn stemming, de actualiteit, het verwachte aantal zieken (en wie dan), hun voorkennis, thuissituaties, het weerbericht, de braakliggende eindtermen, de beschikbare technologie, kortom: mijn buikgevoel.

Nu hoor ik alle lieve en goedbedoelende tussenpersonen al: “Zie je, je doet het allemaal wel, je moet het gewoon expliciteren.” En ja, dan is voor mij de lol er dus af. Dan word ik tegendraads. Dan ga ik in het beste geval fantaseren. En anders val ik stil.

Maar ik wil niet het zoveelste pleidooi tegen administratie houden. Ik wil een pleidooi houden voor buikgevoel. Wat als ik het zo zeg: dat ik denk dat een buikgevoel een kenmerk is van de beter aangepasten in deze complexe en snel veranderende maatschappij en dat administratie dus eigenlijk de evolutie in de weg staat.

Ja, dan nog houd ik het zoveelste pleidooi tegen administratie.

Weet je, het komt door de modernisering van het onderwijs die ik in mijn nek voel hijgen. Van de week een vergadering: “Vanaf volgend jaar gaan we dan onze lessen stuk voor stuk in het jaarplan moeten zetten.” Ik stopte met kauwen. “Op voorhand.” Mijn gepersonaliseerde smos – het voorportaal van een vaste benoeming – legde ik op tafel, ik likte een klodder mayonaise van mijn vingers en keek om me heen. Ik weet niet of ik hier overeind blijf. En het erge is: mijn buikgevoel weet het evenmin.

Advertentie

Eén opmerking over 'Buikgevoel'

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: