Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Groencontainer

“Hallo! Het is wat het lijkt! Ik stop Marleens groencontainer vol met mijn afval!” De buurvrouw doet een poging tot glimlach. “Stiekem!”

Snel beent ze naar haar Audi, waar ze nog één keer kort omkijkt vooraleer ze instapt. Ik probeer terug te lachen terwijl ik de stapel snoeigoed aandruk en de doornen mijn vel doorboren. Misschien heb ik een serie van gebeurtenissen in gang gezet. Waarschijnlijk blijft het hierbij. Marleen is op vakantie en ik kom de konijnen voeren. En in de vijver zwemmen en de koelkast leegeten. Het toilet gebruiken. En nu dus ook de groencontainer.

De halflege groencontainer. Mijn oog was er al op gevallen toen ik de konijnenbriefing kreeg. “Zal ik anders ook de vuilzakken aan de straat zetten?” Gelukt. Ruimte in de groencontainer is een schaars goed in mijn bestaan.

Dat is niet altijd zo geweest. Ik weet nog dat de eerste groencontainers in ons dorp arriveerden. Mijn ouders wisten niet goed wat ermee aan te vangen. Ze bleven hun etensresten op een bult achter het huis gooien; de GFT-container stond werkloos in de schuur. Mijn broer stopte mij erin om me aan de weg te zetten. Het concept: wachten tot er een auto voorbij kwam en die dan laten schrikken. Het waren de jaren tachtig in Zuidwest Drenthe, er passeerden weinig auto’s. Mijn broer zat al lang weer binnen op zijn Commodore 116.

Ook in mijn studentenjaren was ik regelmatig in de groencontainer te vinden. Head first, met spons en Ajax, want we hadden de neiging hem te vergeten waardoor er maden en vieze zwarte randen in zaten. Na zo’n poetsbeurt rook je nog een week naar put.

Toen ik ging samenwonen, was er een periode zonder groencontainer. We wachtten valavond af om onze aardappelschillen en klokhuizen te verdelen over de containers van de buren. Na de feiten heb ik het bij velen van hen opgebiecht: “Weet u, ik propte bij valavond uw groencontainer vol.” Het had weinig tot geen gevolgen.

Tegenwoordig snoei ik. Snoeien snoeien snoeien, ook al weet ik dat de groencontainer allang vol zit. Mijn vriend die vloekt omdat hij zijn eierschalen niet kwijt kan. Ik die met een stok bamboe in de massa prikt om te bewijzen dat er plek zat is. “Kijk, allemaal lucht!”

Als de lucht echt op is, ga ik naar de buurman om te vragen of ik in zijn bak mag. Hij durft toch geen nee te zeggen, de muren kunnen niet verhullen wat er gebeurt als ik mijn zin niet krijg.

Morgenavond komen ze ze halen, de groencontainers. En zo wordt het drama weeral afgevoerd voordat ze goed en wel begonnen is.

Advertentie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: