Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Leegte

Toen mijn dochter laatst een intercommunale dansrepetitie had in een stadje waar ik anders nooit kom, heb ik mijn wachttijd gebruikt door me persoonlijk te laten adviseren in een parfumwinkel. Een opwelling, zo leek het. Diep vanbinnen was ik me hier echter al lang op aan het voorbereiden. Ermee instemmen als de winkelmevrouw vraagt of ze kan helpen, in plaats van mezelf en de extra garderobes in mijn tas voor zoveel mogelijk geld onderspuiten en vertrekken voordat ik op de radar kom. Het voelde als een grote stap op het pad richting volwassenheid.

Die mevrouw was wat je noemt een professional. Ze had waarschijnlijk direct door dat ik dat niet was, dus nam ze me mee in een laagdrempelig keuzespel, waar ik hier niet dieper op zal ingaan. Laten we zeggen dat het een bevredigende ervaring voor ons allebei was. Het flesje ging in een doos, de doos ging in een zak, de mevrouw strooide er wat parfummonstertjes bij (wrááááh) en sloot het inpakritueel af met een lijvig lifestyle tijdschrift: “Misschien ook leuk voor u.” Ik dacht nog, misschien heeft ze mijn lezersblik gevangen.

Dat tijdschrift heeft nu een maand in mijn krantenbak liggen sudderen, als blik op de finish na mijn eerste schooljaar lesgeven. De thema’s – gastronomie, interieur, hotels, fashion – waren alles waar ik naar verlangde terwijl de resultaten finaler en de klassenraden delibererender werden. Het broeide in mijn onderbuik. Zou ik nu dan eindelijk het genot van vakantie mogen beleven?

Nee dus. Mijn prijsmagazine ademt leegte. Niet alleen valt er niks te lezen – dat had ik nog zo’n beetje verwacht – alles is leeg. Letterlijk. Er zit niemand op de topterrassen, er loopt niemand door de straten van de romantische bestemmingen. Alsof iedereen werd geëvacueerd en het blad werd samengesteld met een team van drones. Mijn maag trekt samen bij de fotoreportage van ’s wereld Meest Duurzame Restaurant: de beelden van de energiebesparende glaspartijen waarbinnen geen eten te bekennen is, lijken mij het voorportaal van de hel, in plaats van het paradijs dat het belooft te wezen. Zitten en wachten, op zo’n zwarte plastiek rieten luxeterrasstoel, tot het voorbij is. Hoe ouder en hoe rijker, hoe angstaanjagender de vrije tijd.

Ergens is het goed dat mijn illusie zo snel werd doorprikt. Nu heb ik de volle twee maanden om me te verzetten. En ik zal naar bloemen ruiken terwijl ik dat doe.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: