Kantoorthuis

Moest er zoiets bestaan als een work life balance, dan zou die door corona flink door elkaar geschud zijn. Kijk mijn living: overal liggen stapels papier, in alle stopcontacten steken technologische hulpstukken en mijn hele achtergrond is geblurd. Ik heb zelfs een bureau gezet. Of ja, een campingtafel.

Weer een hoopvolle crisis waar de gewone vrouw uiteindelijk slechter uitkomt. Totdat. Ik deze week een dag naar kantoor ging. Daar zag ik het.

Het begon al toen ik uit de metro kwam. Zo rustig in de hoofdstad! Een agent zei me dat ik gerust door het rood mocht lopen. Wat was er, zat iedereen binnen?

Nee dus. Het kantoorgebouw waar normaal zo’n zestig man zat te werken, was leeg. Waar waren mijn twee collega’s? Ik keek op elke verdieping, tot ik besefte dat ik ze gewoon kon roepen. ‘Nathalie?’ Niets. ‘Nathalieeee! Marcèèèèèèl!!!’ Zo bevrijdend. ‘Hierruh!’ Ik vond ze op het bovenste verdiep, hun ontbijt uitgestald op de vensterbank. Ze speelden walking apéro op hun sokken. Ik knipte mijn banaan in tapasconforme stukken en legde ze erbij. We bespraken het weekend terwijl we door onze emails scrolden. Onze gedachten elders. Marcel haalde zijn benen van tafel: ‘Wat als. We elke verdieping een thema gaven?’

‘We kleden die helemaal in. Met sfeermuziek, bijpassende video’s op de pc’s, aanwijzingen op post-its… En een schema met routebeschrijving op de flipover.’ Ik kon niet wachten maar fronste mijn wenkbrauwen omdat Nathalie dat ook deed. ‘Ik begin wel,’ zei Marcel. Geef me twintig minuten. Dan komen jullie en raden jullie het thema.’ We waren vertrokken. Landen, periodes, vrijetijdsbestedingen – alles passeerde de revue. Het was enorm spannend. We besloten pas om op te houden toen Marcel Nathalie’s poging om ‘hysterie’ te verbeelden – zeer goed uitgewerkt maar moeilijk te vinden, beantwoordde met een verdieping rond ‘machteloosheid’. Aangezien hij zichzelf had opgelegd conform het thema niet te spreken en dus geen tips kon geven, kwamen we geen stap vooruit.

Gek, hoe je altijd nét iets te ver moet gaan met zulke dingen. Het nadenken daarover maakte me moe. ‘Ik ga een dutje doen. Denk je dat de boardroom vrij is?’ Stilte. Hahahahahaha. Natuurlijk was die vrij.

Ik zie een geweldige toekomst voor het kantoor.

2 gedachten over “Kantoorthuis

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: