Cornelis heeft zijn functioneringsgesprek

“Je algemene resultaten zijn iets gezakt in vergelijking met die van vorig jaar.” Cornelis ondersteunt zijn voorhoofd met zijn rechterhand. Hij luistert naar zijn manager Charles, die hard zijn best doet om de anonieme inbreng van de vier stakeholders zo goed mogelijk te mixen. Tevergeefs. Cornelis weet dat Lise zijn functioneringsgesprek heeft gesaboteerd.

Hij had gewoon iemand anders moeten vragen. Maar er was al zo weinig tijd geweest. En zie, nu durft Charles niet eens naar hem te kijken bij het overlopen van de punten. Hij richt zijn blik star in de lens. Waardoor Cornelis genoopt wordt zijn ogen af te wenden en hetzelfde te doen. De camera als wederzijds afleidingsprojectiel. Uitwisseling projecterend.

“Dan de vrije opmerkingen. ‘Niets te melden, ga zo door’, ‘fijn contact’, ‘altijd kwaliteit’… Patatiepatata… Ja, hier: ‘Laat de remmen eens wat vaker los, Cornelis. Wees creatief’. Enig idee wat daarmee wordt bedoeld?” “Nee, Charles. Ik zou het niet weten.” Cornelis voelt de moed om te veinzen aan zijn lijf ontsnappen. Hij merkt een rood lichtje op. Recording. Gaat iemand dit ooit herbekijken? Hij besluit zijn blik te richten tot de afwezige kijker. Misschien begrijpt die het. Zijn onmacht.

“Hmm. Creativiteit is nochtans belangrijk voor innovatie. Dan staat er dit: ‘Ik zou iets meer lezen, als ik jou was.” Charles draait zijn blad om. “’Echte boeken.’ Zegt zij hè, niet ik.” Een kuchje. “Ik bedoel de stakeholder.”

Laat de remmen eens wat vaker los, Cornelis. Wees creatief. Ik zou iets meer lezen als ik jou was. Echte boeken.

“Hemeltje, boeken…” Charles legt het papier weg en trekt een grimas. “Wie heeft daar nog tijd voor tegenwoordig?” Hij schuift zijn fluogroene leesbril in zijn grijze haar. “Goed Cor, dat was het. Heb jij nog vragen verder?”

Nee. Alles was duidelijk. Cornelis verlaat de Zoomruimte. Hij wil zijn headset tegen de muur gooien. Schreeuwen dat hem onrecht is aangedaan. In plaats daarvan tast hij in de zak van zijn jas, op zoek naar het ontsmettingsmiddel. Zijn hand vindt een paasei. Hij bekijkt hem, haalt de roze wikkel eraf en stopt hem in zijn mond. Advocaat. Hij denkt aan zijn grootmoeder.

Hij klapt de laptop dicht en loopt naar de boekenkast. De wind waait door het open raam.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: