Op schema

“Ik heb het helemaal gehad met die vakantie! Ik wil dat het stopt!” Dat hoorde ik deze namiddag een vrouw tegen haar kinderen roepen op straat. Wie weet was ik het zelf.

De kinderen wisten wat hen te doen stond. Afstand houden. Even laten uitrazen. Binnen drie minuten een stille knuffel.

Hun hoofdjes tegen haar buik. Het scherpe randje was eraf, maar van rust nog geen sprake. De kinderen begeleidden hun moeder naar een bankje. Systematisch werkten ze alle speeltuigen af, vanuit hun ooghoeken de situatie peilend. Had ze haar telefoon al neergelegd? Dat was een teken dat het beter ging. Ze zat rechtop nu, keek om zich heen. Keek naar hen. Zwaaien zat er nog niet in.

Onderweg naar huis deden ze een voorstel. “Zullen we anders zo’n papier maken met vakjes?” “Waar we in zetten wat we gaan doen?” Ze keken naar boven, naar haar. “Een schema? Ja… Ja, dat zou fijn zijn.”

Aan de keukentafel trokken ze lijnen en vulden ze vakken in. Iemand had zijn jas nog aan. De overeenstemming rond uren en activiteiten kon één onzekerheid niet maskeren. Meenden ze dit allemaal even serieus? Ze besloten elkaar het voordeel van de twijfel te geven. De kinderen keken ernaar uit aan het schema te beginnen. De moeder verlangde naar voldoende vaste grond om ervan af te kunnen wijken.

Verheuging. Op dat moment, heel even, lag alles op zijn plaats.

Eén opmerking over 'Op schema'

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: