Zomer in Groningen

Ik heb een baantje nodig om te zomer door te komen. Wanneer ik dat publiek maak op LinkedIn, wordt het bericht gedeeld door mijn allereerste schoolvriendinnetje Marlous. In het oosten van het Noord-Nederlandse dorp waar niemand tot twee jaar geleden van gehoord had, waren we de enige meisjes van onze jaren, zij (1980) en ik (1981).

In gedachten ben ik terug in de smederij waar de speurtocht die ze voor me had uitgezet, abrupt eindigde doordat – zo ontdekte ik later – haar moeder haar had geroepen voor het eten. Ik was in paniek geweest, had er niet bij stilgestaan dat ik gewoon terug kon lopen.

Ik schud de herinnering van mij af om verder te gaan met afwachten tot er een serieuze kans uit de lucht komt vallen. Wel gezellig van Marlous. Maar dan sijpelt door dat ze me misschien echt gaat kunnen helpen. Natuurlijk! Met heel die thuiswerktoestanden kan ik best doorgaan voor een Groningse communicatiemedewerker. Het maakt niet uit van waar ik mijn mails verstuur en mijn Facebook check.

Ik baal er ineens van dat ik mijn bericht enkel in het Nederlands heb gepost. Misschien is dit mijn kans om een Zoomend alter ego in Kansas City uit te werken. Formeel van boven, cowboy van onder. Ik sla drie keer met mijn hoofd op tafel.

Ik ben in de war. Want dit is nog alleen maar déze LinkedIn. Wat met alle andere LinkedInnen? Waar stopt het? Waar stoppen de mogelijkheden?? Ik klap abrupt mijn laptop toe en leg mijn hoofd erop. Hij is nog warm.

Ik denk aan wat er enkele dagen geleden gebeurde. Mijn dochters hadden een vriendinnetje op bezoek. Ik kwam terug van de wc en zag ze met z’n drieën door de veranda stuiteren. Wat bleek? Het vriendinnetje had gedacht aan die ene gedachte die ze juist moest zien te vermijden: de oneindigheid van het heelal. “Daar word ik zo vervelend van!” Haar handen wapperden. “En nu hebben wij het ook!” “Probeer het los te laten!” riep ik. “Dat gaat niet!” Er was een doorbraak nodig. “Willen jullie horrorfilmpjes kijken op mijn telefoon? Zal ik seksuele voorlichting geven?” Niks. “Kom, we gaan een ijsje halen.” Achter elkaar aan stuiterden de meisjes naar de voordeur.

De gedachte aan het lopende bio-ijs dat daarop volgde, brengt ook nu nog verkoeling. Ik focus op het eindige om mij heen. Een zomer in Groningen zou fantastisch zijn.

2 gedachten over “Zomer in Groningen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: