Leadership (2)

Het mag geen verrassing zijn dat Tommie na de omweg bij de loopbaanbegeleider bij ons is komen wonen. Hij heette nog geen Tommie toen overigens. Mijn jongste dochter mocht kiezen. ‘Tom Waes,’ zei ze. ‘Dat kan niet.’ Ik wil een katachtige naam. Ik heb al eens naar een kat moeten zoeken die Poetin heette. ‘Maar ik mocht kiezen.’ ‘OK maar enkel op zijn officiële documenten.’ Ze heeft geen idee wat ik bedoel, maar gaat akkoord.

Tommie mocht blijven. Iedereen blij, met uitzondering van de rechtmatige eigenaar en Babs, onze first born. Babs, Barbara voor de vrienden, is geweldig. Bloedmooi, zelfs met haar achttien jaar op de teller, goed opgevoed door anderen, een diep begrip voor de mensheid (reïncarnatie), zeer interactief. Enige issue: ze kan niet om met andere katten.

Dus ja, dikkenambras. Vechten, haren uittrekken van de stress, pissen in mijn pantoffel. Tommie liet Babs alle ruimte, respecteerde haar anciënniteit en routine, maar de territoriumstrijd was onherroepelijk ingezet. Als het even rustig was, kreeg jonge Tommie een niet te onderdrukken neiging om te spelen. Hij beroerde Babs aan haar flank en de choreografie begon van voor af aan.

Daar kwam bij dat ik helemaal niet meer had gerekend op een tweede kat en niet veel zin had om de opvoeding, waar de rechtmatige eigenaar dapper aan was begonnen, verder te zetten. Er waren zoveel andere dingen te doen. Zoveel werk dat diende te gebeuren. Eén keer wilde ik de plantenspuit boven halen, maar het bovenstuk bleek achter de wasmachine te zijn gevallen. Dus heb ik het maar zo gelaten. Met als gevolg dat Tommie eigenlijk doet wat hij wil. En Babs, de brave ziel die zich prima voelt binnen de lijntjes, doet mee. Ineens vind ik haar op tafel. Het is te glad daar voor haar, ze valt er bijna af. Ik zie aan haar gezicht dat ze er niks aan vindt maar ze houdt vol. Gewoon omdat Tom Waes het ook doet.

Ik heb mijn handen vol aan die twee. Ik geef Babs extra aandacht. Ik leg Tommie uit dat ze het zo niet bedoelt. Ik laat ze eten in shifts. Ik zie dat de stront van de een is opgeruimd tegen de tijd dat de ander moet gaan kakken. Ik verdeel ze ’s nachts in verschillende ruimtes. Ik sommeer iedereen die onze living betreedt om touwtjes rond zijn benen te knopen om Tommie de nodige afleiding te bieden. Ik leg mijn hoofd tegen Babs haar snuit.

En dan. Het is de avond van het toonmoment van het Basisjaar Literair Schrijven. Ik zit in de veranda om geen last te veroorzaken. Na de show blijf ik daar hangen. Per Messenger en Whatsapp wisselen we warme woorden uit. Ik huil een beetje omdat ik deze mensen die ik nog nooit gezien heb, mis. Ik knap mezelf op. Zo hoeven Babs en Tommie me niet te zien, zij hebben hun eigen zorgen. Waar zitten die eigenlijk?

En dan vind ik ze. Samen op de zetel. Ze dachten dat ik al lang naar bed was. Ze wachten op elkaar om iets te ondernemen, iets uit te leggen, maar snappen dat het toch geen zin heeft. Ze kruipen nog wat dichter bij elkaar. Tommie tikt op Babs’ staart. Het katten begint weer. Ik voel me alleen.

Dit werkt niet. Het is tijd dat we opgroeien en ik zal beginnen. Ik haal de touwtjes van mijn enkels. Aai de katten stevig, zeg dat ze de beste poeziewoezies zijn die ik ken. Dan vertrek ik naar boven, niet benieuwd hoe het verder gaat.

3 gedachten over “Leadership (2)

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: