Loopbaanbegeleiding

Ze hadden het nog zo duidelijk aangegeven op de website, doe eerst een verkennend gesprek. Voor een goede loopbaanbegeleiding is het heel belangrijk dat het klikt. Die VDAB-cheques krijg je maar eens in de zes jaar.

Ik weet niet wat dat is met mij, maar ik denk altijd dat algemene regels niet op mij van toepassing zijn. Zoals toen de kinesist op voorhand duidelijk had gezegd dat het bij de eerste weeën meestal nog twaalf uur duurt voor er echt iets beweegt qua baby. ‘Je kunt dan gerust nog even boodschappen doen’. Dan denk ik blijkbaar: OK fair enough, maar bij mij zal dat wel niet zo zijn. Dus recht in het ziekenhuisfuik gelopen en mijn twaalf uur vastgegespt aan een monitor doorgebracht, vurig wensend dat ik in de rij bij de Delhaize had gestaan.

Gespen zullen er hier wel niet aan te pas komen, maar er overvalt mij wel een fuikgevoel als ik aankom bij de loopbaanbegeleider van mijn keuze. “Ooooh zit daar een poeziewoezie in??” Ik heb juist onze aanloopkat Tommie voor de derde keer naar zijn rechtmatige eigenaar teruggebracht en kom derhalve met een draagmand aan, die ik snel in de coniferen werp. “Nee hoor, leeg.” “Jammer, ik ben dol op poeziewoezies. Kom binnen. Ga zitten. Vertel.”

“Wel, ik denk erover om het onderwijs in te gaan.” Ze kijkt als een dokter die een gênant probleem laat binnenkomen. “OK en… waarom?” “Goh, ik las een boek over talenten en nu dacht ik eigenlijk vind ik met mensen praten het leukste wat er is. En altijd als ik nu op mijn werk met mensen praat, betekent dat dat ik tijd verlies. Dus ik denk dat ik beter een job zoek waar dat wel de bedoeling is.” De loopbaanbegeleider vertelt dat ze vooral mensen over de vloer krijgt die ‘de omgekeerde beweging’ maken en dat een school geen gemakkelijke context is. “Zou je niet beter hulpverlener worden?” “Maar ik geloof zo hard in de arbeidsmarkt. Ik wil jongeren helpen om daarin hun weg te vinden.” “Maar word dan loopbaanbegeleider, zoals ik!” “Maar dat is geen knelpuntberoep! Ik wil een knelpuntberoep!”

Ook al trek ik me in de regel niets aan van wat Rutger Bregman schrijft, ik moet iets doen om al die jaren van bullshit jobs goed te maken. Bullshit heeft mijn kinderen gevoed en gezorgd dat ik ze voor het werk naar school kon brengen. Het is tijd om het beest van de zinvolheid in de ogen te kijken.

“OK dan. Je gaat nog wel wat dingen moeten invullen voor de VDAB. Niet weggaan hè?” Ik ga nergens naartoe want er zijn mini-snickers. “Ik doe er ook een bundeltje oefeningen bij. Kun je nog zien.”

Ik kieper het papierwerk in de lege poezenmand en loop naar huis. Ik probeer te mijmeren, maar weet niet zo goed waarover. Thuis word ik opgewacht door Tommie, die blijkbaar minder tijd heeft verspild. Misprijzend kijkt hij naar de mand. “Ik weet het. Kom, we gaan naar binnen.”

3 gedachten over “Loopbaanbegeleiding

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: