Carmen twijfelt.

Verstraten Carmen kon misschien niet met tien vingers typen, maar bezat wel de acquired skill van de twijfel.

‘Zal ik ze morgen een duur en een goedkoop scenario presenteren? Of schiet ik dan in mijn eigen voet?’

‘Heb ik eigenlijk wel de juiste keuze gemaakt door freelancer te worden?’

‘Zet ik mijn talenten consequent in?’

‘Waarom wil ik per se laten weten dat die aluminium voordeur niet mijn keuze was, terwijl iedereen er juist zo lyrisch over is?’

‘Hoe vaak verversen andere mensen hun beddengoed?’

Ze draait haar hoofd weg van het scherm. Er hangt een pluk haar in haar ogen. Ze blaast hem omhoog. Hij blijft even in de lucht hangen voordat hij op exact dezelfde plek weer neervalt.

‘Wil ik me echt inzetten voor een beter milieu?’

‘Zou ik mijn eigen leven geven voor dat van mijn kinderen?’

‘Zou Reinier dat wél doen?’

‘Waarom ontvlucht ik penibele situaties door de mannen in kwestie vol op de mond te kussen?’

‘Moet ik een hersenscan laten maken?’

Carmen klapte haar laptop dicht en deed de schuifdeuren open. Haar blote voeten op de natte tegels. Ze wandelde naar het gras en sloot haar ogen. De badjas liet ze van haar schouders vallen. Daar stond ze, in al haar kwetsbaarheid. Mieren op haar tenen.

Was dit wel een goed idee?

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: