Connecting to audio

En dan doe je nog even snel lippenstift op. Teveel, teveel! Op het scherm mag het iets minder zijn, las je op Linkedin. Nog minder? Er blijft niks van je over op deze manier. Haren omhoog. Niet gemakkelijk, want de headset moet op subiet. Je wilt niet dat hij je mopperende echtgenoot op de achtergrond hoort.

Jemig, je zweet nu al. Jasje erover, niemand die iets ruikt of ziet. OK, nog drie minuten. Koffie? Koffie straalt warmte en geborgenheid uit. Misschien verstandiger om de tijd te gebruiken voor de enscenering. Schilderij recht, fruit in beeld. Het voodoobeeld, spannend of luguber? Je gooit hem in de wasmand. Headset op, camera aan. Tijd om de link te openen.

De link, de link, waar is verdorie die link? In de mail? In de invite? Op het platform? Op het platform. De kerkklok luidt. Je bent precies op tijd in beeld. Hij is er ook. Hij kijkt met een frons, die plaatsmaakt voor een ontwapenende glimlach op het moment dat hij je ziet. Connecting to audio.

“Hey”

“Hey. We zijn er.”

“Ja inderdaad. Ik las dat je een request had dat aansloot op mijn offer?”

Na vijf minuten hebben ze alle details uitgewisseld. Je weet nu al dat je baas nooit akkoord gaat met dit aanbod. Veel te vaag, veel te weinig garanties. Je zou hem kunnen overtuigen, maar dan haal je jezelf driedubbel werk op de hals. Je tweeëntwintigjarige zelf had dat gedaan. Nee, het gaat bij dit contact blijven. De teller boven in het scherm loopt af. Nog zes minuten te gaan. Je merkt dat hij er een einde aan wil breien. Maar je hebt al zolang niemand gesproken, niemand echt gesproken. Je ziet dat je wangen rood worden.

“Mag ik eens iets geks vragen?”

“Eh, ja?”

“Waar heb jij spijt van in je leven?”

“Spijt van? Eh… dat is wel een heel diepe vraag ineens. Een goeie voor de ijsbrekers.”

“En?”

“Pardon?”

“Waar heb je spijt van?”

“Goh, ik weet het zo niet. Je krijgt eerder spijt van de dingen die je niet hebt gedaan dan de dingen die je wel hebt gedaan. Zeggen ze dat niet altijd?”

“En? Wat heb jij zoal niet gedaan?”

 “Goh…” Je vindt het prettig dat hij moeite doet. “Ik had achteraf misschien wel graag bij de jeugdbeweging gezeten.”

Hij kijkt naar de teller. Hij wil weg. “En jij?”

Je vertelt dat je roddels hebt verteld over je buurmeisje. Dat je je goudvis niet voerde, omdat je er eigenlijk bang van was. Dat je niet de studies hebt gedaan die je wou, omdat je hunkerde naar de vriendschap van het mooiste meisje uit de klas. Dat je wilde dat je op jonge leeftijd een typcursus had gevolgd. Dat je te vroeg getrouwd bent, omdat je je broer en schoonzus voor wilde zijn. Dat je wilde dat je meer had gereisd. Vooral Zuid-Amerika lijkt je indrukwekkend. Dat je vorig jaar niet voor die promotie hebt gesolliciteerd en dat je nu een baas hebt die vijftien jaar jonger is dan jij.

Hij luistert. Zijn frons is terug. Hij luistert tot de teller stopt en je weer in het hoofdprogramma terechtkomt. Een pop-up scherm vraagt je hoe je ervaring was. Geweldig. Het was weer geweldig.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: